Dat stelt sociaal-psycholoog Sezgin Cihangir in zijn proefschrift waar hij op 17 juni op promoveerde.

 

Cihangir was benieuwd naar de gevolgen van discriminatie voor de slachtoffers. Hij wilde weten of zij anders reageren op subtiele dan op openlijke discriminatie. Om dat te onderzoeken simuleerde hij sollicitatiegesprekken waarin vrouwen solliciteerden naar een managementfunctie. Tijdens het gesprek kregen zij tien seksistische vragen voorgelegd, zoals ‘Kleed je je wel eens sexy om iets van anderen gedaan te krijgen?’ en ‘Denk jij dat het moeilijk voor je wordt om een carrière te combineren met een gezinsleven?’. Vervolgens werd iedereen afgewezen. De ene groep kreeg te horen dat ze verkeerde antwoorden had gegeven, de andere groep dat ze waren afgewezen om hun vrouw-zijn.

Bij die laatste groep was er niet zoveel aan de hand. Cihangir: 'Zij wisten dat ze waren afgewezen om hun geslacht en niet om hun vaardigheden. Hun reactie richtte zich dan ook op de interviewer, de dader van discriminatie. Boosheid en protest zijn normale reacties na een oneerlijke behandeling.'

 

Oorzaak van afwijzing: jijzelf?!
Heel anders was dat bij de vrouwen die om onduidelijke redenen waren afgewezen: 'Ze zochten de oorzaak van hun afwijzing bij zichzelf, met als gevolg een slecht zelfbeeld en slechtere prestaties op bijvoorbeeld IQ-testen. Het gevaar hiervan is dat slachtoffers in een vicieuze cirkel terecht komen: door subtiele discriminatie presteren ze slecht, waardoor de daders van discriminatie hun vooroordelen bevestigd zien.'
 

 

Bron: P&O actueel

 

---