De feiten

De vaste medewerkster van een uitzendbureau heeft zeven jaar geleden een ernstig verkeersongeval gehad, terwijl zij op weg was naar het werk. Zij is daardoor volledig arbeidsongeschikt geraakt. Na twee jaar heeft het uitzendbureau een ontslagvergunning gevraagd, die is verleend. Het dienstverband is vervolgens door opzegging geëindigd in 2002. De werkneemster heeft vervolgens in een gerechtelijke procedure schadevergoeding van haar voormalige werkgever gevraagd. Tijdens deze procedure bleek de ontslagprocedure destijds door de verkeerde BV te zijn verricht, woordoor de werkneemster nog steeds in dienst bleek te zijn. Het uitzendbureau heeft er vervolgens voor gekozen het dienstverband te laten voortduren. Er is geen verdere actie meer ondernomen door het uitzendbureau. De werkneemster ontving geen salaris meer. De maximale termijn daarvoor was verstreken. Het dienstverband leed een slapend bestaan. In 2007 heeft de werkneemster zelf om ontbinding verzocht, met daarbij een hoge vergoeding vanwege de omstandigheden op het werk die zouden hebben geleid tot het verkeersongeluk.

De beslissing

De kantonrechter heeft de arbeidsovereenkomst ontbonden en zich tevens gebogen over de hoogte van de vergoeding. Uit de processtukken is gebleken dat de arbeidsrelatie tussen werkgever en werkneemster ten tijde van het ongeluk onder druk stond, en collega’s van werkneemster destijds zijn afgevloeid met een vergoeding. Het ongeluk had volgens de rechter niet door de werkgever kunnen worden voorkomen, maar de werkgever had daarna wel wat meer mogen doen aan de begeleiding van werkneemster. De vergoeding wordt echter voornamelijk gerelateerd aan de situatie van destijds, waarbij wel de zeven slapende jaren bij de vergoeding worden betrokken. De werkneemster ontvangt een vergoeding van de helft van de kantonrechtersvergoeding.

Commentaar

De werkgever heeft alsnog mogen afrekenen met een werkneemster waarvoor al lange tijd geen loonbetalingsverplichting bestond. Dit lijkt een logische situatie, daar de collega’s van mevrouw allemaal in het kader van reorganisatie met een vergoeding zijn vertrokken. De werkgever heeft ervoor gekozen het dienstverband met mevrouw niet te beëindigen, omdat er toch geen loon meer werd betaald. Dit komt de werkgever uiteindelijk duur te staan. Het laten voortbestaan van lege arbeidsovereenkomsten wordt dan ook van harte afgeraden.

Bron: Kantonrechter Utrecht, 15 juni 2007, Jurisprudentie Arbeidsrecht JAR 2007 nummer 275