Vorig jaar noemde Marcel Reijmers van FlexKnowledge de invoering van gelijkwaardige beloning “veruit de grootste wijziging” die hij ooit in de flexbranche had meegemaakt. Een jaar later is de situatie minder spectaculair. Toch zijn er volgens hem voor 2027 genoeg ontwikkelingen die de aandacht vragen van uitzenders.
Uitzendbureaus moesten vorig jaar alle arbeidsvoorwaarden van opdrachtgevers meenemen in de beloning van uitzendkrachten, met forse gevolgen voor de kostprijs van uitzenden. Voor 2026 voorspelde Reijmers dan ook dat de kostprijs van uitzendwerk door de nieuwe regels rond gelijkwaardige beloning met 5 tot 10 procent zou stijgen. Voor toeslaguren, bijvoorbeeld in ploegendiensten, kon dat zelfs oplopen tot 16 à 20 procent.
Abonneer je op de Flexmarkt-nieuwsbrief!
Het laatste nieuws over de flexbranche en de best gelezen artikelen.
Prijsmodellen opnieuw inrichten
Volgens hem blijkt achteraf dat die inschatting redelijk dicht bij de werkelijkheid lag. De invoering van gelijkwaardige beloning betekende dat uitzenders niet langer alleen rekening moesten houden met loon, vakantiegeld en enkele toeslagen. Vrijwel het volledige arbeidsvoorwaardenpakket van de opdrachtgever werd relevant voor de kostprijsberekening. Reijmers: “Dat maakte calculaties aanzienlijk ingewikkelder en zorgde ervoor dat veel bureaus hun prijsmodellen opnieuw moesten inrichten.”
Volgens Reijmers wordt de kostprijs van uitzendarbeid nog te vaak gezien als een simpel uurtarief plus opslag. In werkelijkheid bestaat de kostprijs uit een groot aantal componenten. Allereerst zijn er de directe loonkosten, zoals salaris, vakantiegeld, vakantiedagen en andere arbeidsvoorwaarden. Daar bovenop komen werkgeverslasten, sociale premies, pensioenverplichtingen, scholingskosten en verzuimkosten. Ook cao-afspraken en sectorspecifieke regelingen werken direct door in de kostprijs.
Indirecte kosten zorgen voor verrassingen
Daarnaast spelen indirecte kosten een steeds grotere rol, constateert Reijmers. “Denk aan certificering, naleving van nieuwe wetgeving, huisvesting en vervoer van arbeidsmigranten en investeringen in systemen en processen.” Vooral die indirecte kosten zorgen volgens hem regelmatig voor negatieve verrassingen.
Verzuim is daarbij een onderschatte kostenpost. De kosten van verzuim en verzuimbegeleiding zijn de afgelopen jaren flink gestegen. “Een week verzuim is vergeleken met vorig jaar ongeveer 40 procent duurder geworden dit jaar.” Hij ziet dat sommige uitzendbureaus hun verzuimkosten te optimistisch begroten om concurrerend te blijven. “Dat kan achteraf flink in de marge snijden. Er zijn niet heel veel knoppen waaraan je kunt draaien om tot een lagere kostprijs te komen. Verzuim is er daar wel een van.”
Voor 2027 verwacht Reijmers op basis van de bekende premie- en belastingontwikkelingen slechts een bescheiden stijging van de arbeidskosten. “Op basis van de arbeidskosten verwacht ik 0,5 tot 1 procent verhoging van de kosten.” Stijgende sociale premies worden deels gecompenseerd door het feit dat 2027 één feestdag minder telt. Per saldo verwacht Reijmers daarom slechts een beperkte stijging van de directe arbeidskosten.
Lees ook: Strengere regels op komst voor detachering van arbeidsmigranten van buiten EU
Onvoldoende investeren in scholing
Nieuwe cao-afspraken hebben wel invloed. Vooral de regeling over scholing en het Sociaal Fonds kan bij veel bureaus tot discussie leiden. Uitzendbureaus die onvoldoende investeren in scholing betalen een hogere bijdrage aan het fonds. “Zolang je geen 2,5 procent uitgeeft aan scholing, moet je een iets hogere bijdrage betalen. Dus ook als je bijvoorbeeld 2 procent uitgeeft en dat is al een forse stijging vergeleken met de oude cao.” Volgens Reijmers is daarmee de vraag wie de scholingskosten uiteindelijk betaalt. “Veel uitzendorganisaties namen tot nu toe ongeveer 1,02 procent voor scholing op in hun kostprijs. In de nieuwe systematiek zal 2,5 procent steeds meer het richtpunt worden.”
Dat zorgt volgens hem voor lastige gesprekken met opdrachtgevers. “Niet iedere opdrachtgever ziet scholing als onderdeel van de inhuurvraag en is bereid daarvoor extra te betalen. Daardoor ontstaat een nieuwe discussie over welke opleidingskosten wel en niet aan opdrachtgevers zijn door te berekenen. Sommige bureaus zullen ervoor kiezen die hogere kosten volledig in hun kostprijs op te nemen. Andere organisaties dragen een deel ervan zelf, maar dat gaat dan ten koste van de marge.”
Hogere kosten vervoer
Waar de directe loonkosten relatief stabiel blijven, verwacht Reijmers meer spanning rond andere kosten. Werkgevers krijgen vanaf 2027 te maken met de pseudo-eindheffing wanneer niet-elektrische voertuigen worden ingezet voor het vervoer van arbeidsmigranten. Voor auto’s die nu al worden gebruikt, geldt tot en met 2030 een vrijstelling, maar voor nieuwe dus niet. “Volgens berekeningen uit de markt kan dat de kosten van vervoer substantieel verhogen. In combinatie met de gestegen brandstofkosten zorgt dat ervoor dat vervoerskosten nadrukkelijker onderdeel van gesprekken met opdrachtgevers worden.”
Tegelijkertijd worden woningen duurder en gelden strengere huisvestingseisen. Reijmers: “Daardoor kunnen minder mensen in dezelfde woonruimte worden ondergebracht, terwijl de kosten per bewoner stijgen. Ik denk dat de discussies vooral gaan over die extra kosten. Niet zozeer over de kosten van de arbeid zelf.”
Voortdurende onzekerheid
Niet alleen de inhoud van nieuwe wet- en regelgeving vraagt aandacht. Volgens Reijmers zorgt vooral de voortdurende onzekerheid over invoeringsdata voor extra werk. “Uitzenders bereiden zich voor op nieuwe regels rond onder meer loontransparantie en gelijkwaardige beloning, terwijl invoeringsmomenten regelmatig worden verschoven of aangepast. Daardoor moeten organisaties soms meerdere scenario’s naast elkaar uitwerken. Vroeger wist je vrij precies wat er ging veranderen en had je daarna nog een periode om alles aan te passen. Nu zijn uitzendorganisaties al jaren bezig met voorbereidingen terwijl onderdelen van wetgeving steeds worden uitgesteld of gewijzigd.”
Los van de kostprijs houdt de invoering van de WTTA de branche bezig. Uitzendbureaus investeren veel tijd en geld in inspecties, certificeringstrajecten en voorbereiding op de nieuwe eisen. Volgens de flexdeskundige blijven daarbij de indirecte kosten vaak onderbelicht. “De voorbereiding op de WTTA vraagt veel capaciteit van medewerkers die daardoor niet beschikbaar zijn voor commerciële activiteiten, recruitment of klantontwikkeling.” Die inzet komt lang niet altijd terug in formele kostprijsberekeningen, maar drukt volgens hem wel degelijk op de marge. “Voor grotere organisaties zijn die kosten vaak beheersbaar. Voor kleinere bureaus kunnen de investeringen echter fors oplopen. Het zijn ieder voor zich geen wereldschokkende bedragen, maar als je alles bij elkaar optelt ben je zo alweer 10.000 tot 20.000 euro verder.”
2027 wordt geen jaar van spectaculaire kostprijssprongen zoals bij de invoering van gelijkwaardige beloning. Reijmers tot slot: “Maar het wordt wel een jaar waarin bureaus scherp moeten blijven op alle onderdelen die onder de kostprijs liggen. Want daar kan het verschil ontstaan tussen omzet draaien en daadwerkelijk winst maken.”
Lees ook: Kabinet wil boetes voor overtreden arbeidswetten met 22 procent verhogen
