Werving en selectie op basis van ‘no cure no pay’ houdt de markt negatief in haar greep. De werkwijze waarbij de recruiter een percentage van het jaarsalaris van een geplaatste kandidaat ontvangt, leidt tot slechte dienstverlening.
Dat zegt Ronald Leeuwenberg van recruitmentbureau Primatch.
Hoge kosten
Steeds meer bedrijven klagen over de hoge kosten van werving- en selectiebureaus. De bemiddelingskosten bedragen algauw 20 tot 25 procent van het jaarsalaris. Bovendien geldt vaak een no cure no pay-afspraak maar volgens Ronald Leeuwenberg is dat vooral een verkoopargument: ‘Het lijkt mooi, een opdrachtgever betaalt alleen als zijn probleem wordt opgelost. Maar het reële werk bij de succesvolle invulling van een vacature bedraagt maximaal dertig uur. Zet dat af tegen een uurtarief van honderd euro en de conclusie is dat recruitment op urenbasis een besparing van zeventig procent oplevert. Bedrijven betalen dus veel te veel geld aan een afspraak die aantrekkelijk lijkt, maar dat niet is.’
Niet ethisch
Bovendien is het niet ethisch, zegt Leeuwenberg: ‘Vroeger had een recruiter exclusiviteit: ze hadden unieke kandidaten waar ze veel moeite voor hadden gedaan. Maar in de huidige online-tijd vissen alle bureaus uit dezelfde vijver. De hele betaalvorm is dus niet meer te rechtvaardigen.’
Extra probleem
Maar er is nog een probleem. Primatch verbaast zich over het harde, commerciële beleid dat de werving en selectiewereld in haar greep houdt. ‘Goede recruitment vereist inzicht in een bedrijfscultuur en in de mentaliteit en de beweegredenen van kandidaten. Maar werving- en selectieconsultants worden intern tegenwoordig vaker afgerekend op commerciële vaardigheden. Niet op aspecten als kennis, kwaliteit en de toegevoegde waarde die ze bieden aan opdrachtgever én kandidaat.’
´Niet geschoten is altijd mis´
Met het commerciële belang in het achterhoofd en onder het motto ‘niet geschoten is altijd mis’ zou ook de minst slechte kandidaat worden voorgesteld. ‘Voor je het weet worden kandidaten beschouwd als handelswaar. Je gaat niet adviseren, maar een kandidaat verkopen. Daar is niemand mee gediend. Bovendien werkt het zogenoemde snelle ‘cv-schieten’ onethisch gedrag in de hand. Bijvoorbeeld een kandidaat voorstellen zonder dat hij of zij dat feitelijk heeft toegestaan.’
Alternatief
Maar er is ook een alternatief: recruiters zouden zich op uurbasis moeten laten belonen. Dat is transparant, goedkoper en de kans dat een vacature succesvol wordt ingevuld is groter. Bovendien is het ethischer, zegt Leeuwenberg: ‘Doordat wijzelf volgens een uurtarief werken, kunnen we honderd procent aandacht aan klanten besteden. Daardoor kunnen we beter werk leveren. Ikzelf werkte vroeger ook bij een bureau waar ik mensen en bedrijven aan elkaar verkocht, simpelweg omdat ik er belang bij had dat iemand daar ging werken. Als je werkt volgens een uurtarief, heb je geen prikkels meer die naar geforceerde oplossingen zoeken.´
No cure, no pay valt weg
Nadeel voor klanten is wel dat de no cure, no pay wegvalt. Maakt je dat niet onaantrekkelijk in de markt? ‘Je moet aandacht besteden aan de juiste verwachting bij klanten. En als het in een uitzonderingsgeval niet lukt om een match te maken (zoals in de ict-markt momenteel soms gebeurt), dan is het zaak dat goed te bespreken en uit te leggen.’
Crisis
De hoogconjunctuur van voor de kredietcrisis zou veel bureaus in slaap hebben gesust door deze al te makkelijke verdiensten. Optimistische recruiters stellen dat ze nu, in crisistijd, even moeten overleven maar dat bij een aantrekkende economie direct weer personeelsschaarste zal ontstaan. Dus wachten ze rustig op goede tijden. ‘Een fundamentele denkfout. Bedrijven gaan uit kostenoverwegingen vaker over tot zelf werven met de mogelijkheden die internet biedt. Tevens komen er generaties op de arbeidsmarkt die steeds beter in staat zijn om zelf via internet de baan te vinden. Bureaus die hun businessmodel niet aanpassen, krijgen in de toekomst het deksel op de neus.’
Basti Baroncini, redacteur Flexmarkt.
