Twee uur per dag minder werken en toch hetzelfde loon ontvangen. Dat klinkt als een utopie in crisistijd. In Zweden wordt dit idee al door verschillende werkgevers toegepast. En met succes.
Bedrijven zijn door de onaangename premieverhogingen WGA per 1 januari 2014 massaal terug gestapt naar het publieke bestel. Dit tekent de instabiliteit van het huidige hybride stelsel.
Ontslag op staande voet is niet de oplossing bij een zieke werknemer die keer op keer afspraken bij de bedrijfsarts mist, zelfs niet na eerdere waarschuwingen. De wet biedt een passende oplossing: opschorting van het salaris.
De manier waarop de premie voor de WGA wordt berekend verandert en dat heeft vooral gevolgen voor werkgevers met veel flexibele arbeidskrachten, zoals uitzendbureaus. Drie vragen over de WGA.
Als gevolg van de Wet beperking ziekteverzuim arbeidsongeschikten en vangnetters (BeZaVa) zal de gedifferentieerde WGA-premie per 2014 uitgebreid worden. Volgens de ABU moeten werkgever en werknemers gezamenlijk nadenken over de technische invulling van het wetsvoorstel.
Door de economische crisis is de gemiddelde verzuimduur van uitzendkrachten het afgelopen jaar gestegen met ruim 20 procent. Dat blijkt uit cijfers van Acture, private uitvoerder sociale verzekeringen.
Een werknemer mag zich ziek melden via WhatsApp. Dat heeft de rechter in Groningen besloten in een kort geding dat was aangespannen door uitzendbureau Flexjob.
Langdurig ziekteverzuim onder uitzendkrachten moet verlaagd worden, vinden UWV en de Stichting Arbo Flexbranche (STAF). De twee partijen hebben daarom een overeenkomst ondertekend waarin staat dat ze gaan samenwerken om ziekteverzuim tegen te gaan en de re-integratie mogelijkheden van uitzendkrachten te vergoten.
In Nederland hebben in 2010 naar schatting 224.000 werknemers te maken gehad met een arbeidsongeval met letsel en verzuim als gevolg. Een derde van de ongevallen leidde tot verzuim van langer dan één maand. Eén op de tien werknemers verzuimde langer dan een half jaar.
‘Ziek is ziek’ is lange tijd de heersende opvatting geweest en daarmee werd het zogenaamde medische model omarmd: de arts bepaalt als (enige) deskundige wie wel of niet ziek is. En in het verlengde daarvan wie wel en wie niet in staat is om te werken.