Begrijp me goed; ik ben blij dat de WttA er eindelijk is. Erg blij zelfs. De Wet toelating terbeschikkingstelling van arbeidskrachten (WttA) is een mijlpaal waar ik lang naar heb uitgekeken. Na jaren van pleiten, discussiëren en hopen hebben we dan eindelijk de wet die in potentie de uitzendsector het stevige fundament biedt dat wij al zo lang nodig hebben. Jammer alleen dat de politiek niet eerder de moed had om door te bijten. Deze invoering had al jaren eerder moeten plaatsvinden en was dé kans om eindelijk het kaf van het koren te scheiden.
Column: Frank van Gool
Ik geloof heilig in de kracht van uitzenden. Flexibiliteit is essentieel voor een dynamische arbeidsmarkt, maar dan wel op een manier die eerlijk, transparant en professioneel is. En precies daar wrong jarenlang de schoen. Te veel malafide bureaus konden opereren zonder noemenswaardige controle of consequentie. Dat is niet alleen schadelijk voor opdrachtgevers en bonafide intermediairs, maar vooral ook voor de mensen die via deze bureaus aan het werk zijn.
Blij
Daarom ben ik blij dat de WttA er nu is. Het verplichte toelatingsstelsel, de zwaardere eisen aan betrouwbaarheid en financiële huishouding en de controleerbare registratie zijn broodnodige stappen richting een volwassen, professionele uitzendsector. Een sector waarin kwaliteit en integriteit weer bepalend worden, in plaats van de laagste prijs en de minst transparante constructies.
Gemiste kansen
Toch bekruipt me ook een gevoel van gemiste kansen. De invoering van de WttA had dé kans kunnen zijn om het kaf van het koren te scheiden op een manier die helder, uitvoerbaar en handhaafbaar is. Helaas is de wet op het laatste moment overladen met een reeks amendementen die de helderheid niet bepaald ten goede komen. Aanpassingen die vaak politiek gemotiveerd lijken, maar die in de praktijk de uitvoerbaarheid en de controle alleen maar ingewikkelder maken. Dat is zonde en riskant. Want een wet die te complex is om effectief te handhaven, ondermijnt juist het doel dat ze moet dienen.
Desondanks overheerst bij mij het positieve gevoel. We hebben eindelijk een wettelijke basis om de sector te professionaliseren en op te schonen. Nu is het zaak om die basis te versterken, door goede uitvoering en handhaving – en door kritisch te blijven kijken naar de onderdelen die de praktijk onnodig frustreren.
Niet perfect
De WttA is niet perfect. Maar het is een start. En daar ben ik blij mee. Want een sector die draait op vertrouwen en kwaliteit, verdient duidelijke spelregels. En die hebben we nu eindelijk.
Lees ook: Huidige ondersteuning schiet tekort: mensen met arbeidsbeperking vallen nog te vaak uit
